พืชปรับตัวต่อความร้อนอย่างไร

นักวิทยาศาสตร์รู้มานานแล้วว่า พื้นผิวใบของพืชมีรูปากใบขนาดเล็กจำนวนมากกระจายอยู่ เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น รูเล็กๆ เหล่านี้จะ "อ้าปาก" เพื่อให้น้ำระเหยออกไป ซึ่งจะพาความร้อนออกไปด้วย เหมือนกับที่มนุษย์เหงื่อออกเพื่อลดอุณหภูมิร่างกาย แต่กลไกการควบคุมระดับโมเลกุลเบื้องหลัง "ระบบระบายความร้อน" ของรูปากใบพืชนี้ กลับเป็นปริศนาที่ยังไม่ได้รับการไข้มาตลอด แกนกลางของเส้นทางนี้คือโปรตีนชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า "ยูบิควิตินสเปซิฟิกโปรตีเอส 24" (UBP24) พวกเขาค้นพบว่า เมื่อคลื่นความร้อนถาโถมเข้ามา คินเนสในร่างกายของพืชจะ "ปลุก" UBP24 ทำให้ประจุโมเลกุลเกิดการเปลี่ยนแปลงและทำให้มันมีความเสถียรมากขึ้น ในสภาวะที่เสถียรขึ้นนี้ UBP24 จะช่วย "ปกป้อง" และกระตุ้นโปรตีนตัวอื่นๆ ที่มีส่วนร่วมในการรักษาการเปิดของรูปากใบ ทำให้ระบบระเหยระบายความร้อนของพืชยังคงทำงานอย่างต่อเนื่องในช่วงที่เกิดความเครียดจากความร้อน กล่าวง่ายๆ ก็คือ UBP24 ทำหน้าที่เหมือนกับเทอร์โมสตัทที่ไวต่ออุณหภูมิบนเครื่องปรับอากาศ เรื่องราวที่คล้ายคลึงกันนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับพืชเท่านั้น นักวิทยาศาสตร์ยังค้นพบอีกว่า โปรตีนที่เกี่ยวข้องชนิดหนึ่งในยีสต์เบียร์ก็อาศัยหลักการคล้ายคลึงกันในการรับมือกับความเครียดจากความร้อน ยีสต์และพืชเป็นคนละสปีชีส์กัน มีวิถีชีวิตที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง และมีช่องว่างทางวิวัฒนาการการเดินทางนับร้อยล้านปีระหว่างทั้งสอง แต่กลับใช้ "ตรรกะการระบายความร้อน" ที่คล้ายคลึงกันในระดับเซลล์